Nag inom kagabe.
Di na naman natalo ang Rhumpa.
Ang dami pang hinatid, pagkababa sa kotse, boom! Suka! Hahahaha! Tanginang yan.

Ayoko na please.
Hindi ko pa rin mapigilan bisitahin yang tanginang facebook page mo.

Related sa post ko kagabe..

Hindi ko na napigilan yung sarili kong imessage ka.

Nagtataka kasi ako kung bakit hindi ka na naglilike sa mga posts ko, since break-up. Although klaro naman sating isa’t-isa na friends pa rin tayo. Ang babaw ko lang na nagtataka ako kung bakit hindi ka na naglilike sa posts ko. HAHA. boset! Pero sige baka nga yun lang din yung way mo para makamoveon.

Kaya hindi ko na napigilan yung sarili kong imessage ka at itanong/iconfirm na friends pa rin naman tayo diba? Sabi mo, oo. So okay.

Sabay backread ako sa mga pictures natin sa facebook at messenger. Tangina!

Kaya ako nagpost ng lyrics ng Ang Bandang Shirley song…

Laging tinitingnan mukha nating dalawa. Mga lumang larawan, at mga lumang alaala.

Tapos kinabukasan, nakita ko yung post mo ng lyrics ng Sandwich song..

Bakit di mo pinaglaban? Blablabla.

Tangina mo talaga eh no. HAHAHAHAH. So akala ko, sagot mo yun sa lyrics na pinost ko. Kasi hindi ko naman na nakikita mga posts mo sa news feed ko, tinanggal ko na. Hindi na rin kita nifofollow, pero friends pa rin naman tayo. Dahil ayoko nang makita lahat ng kahit na anong ipost mo. Pero pinupuntahan ko pa rin araw-araw ang facebook mo. Kinginang facebook yan!

Dahil nga sa akala kong reply mo yung Sandwich song sa Ang Bandang Shirley song ko, muntik na kong magbreakdown habang umoorder ng breakfast sa Jollibee. Naluluha na ko, pakshit na yan.

Tapos chineck ko yung timestamp, narealize kong ikaw pala ang unang nagpost. HAHAHAHA. Gagu ko lang.

Pero nagpost ako ng ABS song na hindi ko alam na nagpost ka pala ng Sandwich song.

Tangina this situation! Gusto ko na lang maglaho.

Gusto ko na lang lumayo. Magbike kung saan man mapunta. Ayoko na nang ganito.

 

Nitong mga nakaraang araw, gabi gabi kita napapanaginipan. As in 3 nights straight. Hindi ko alam kung bakit. Pero oo, napapanaginipan pa rin kita.

Meron pa yung pangalawang panaginip ko tungkol sayo, ginising pa ako ni Mich, kasi hindi ako nagising sa alarm ko, which is unusual. Haha!

Yung panaginip na yun yung ayokong matapos kasi natatanaw kita dun. Nakikita kita. Kaya siguro alam ng utak ko na ayoko magising. Hahahaha. Punyeta.

Ayun lang! Naiisip pa rin kita. Leche ka.

Hindi kita maintindihan.

Simula nang mawala yung “tayo”. Feeling ko mas nagiging magandang version yang sarili mo ngayon. Feeling ko, ako lang talaga yung hadlang sa pagiging ” better version” mo. Ganun ba talaga yun?

Tumatakbo ka na ngayon. Kaya mo naman pala mag-isa eh. Bakit nung tayo pa, nag-eemote kang ayaw mo tumakbo kasi wala kang kasama? Eh bakit ngayon? Di ko gets.

Pero hindi naman kita masisisi. Kung yan siguro ang paraan mo para makalimot.

Paano mo nga ba naman kakalimutan ang pitong taon sa isang iglap lang? Mahabang proseso diba?