Woaaaah..

Eto na yata tayo sa puntong parang walang pinagsamahan. HAHAHA. Siguro kase hindi ko pa matanggap? Na ganito. Na parang wala na lang ako sayo. Tangina besh. Bat kasi. Pota. Ibang iba ka na sakin. As in. Pero hindi naman kita dapat sisihin kasi ako naman may kasalanan. Ako naman kasi yung dapat mag-adjust. Pero wala eh. Haha.

Parang ngayon ko pa lang narerealize na dapat ko nang tanggapin? Na hindi na nga talaga tayo pwedeng maging magkaibigan? Or wala na nga talagang sigurong chance na maging magkaibigan pa gaya ng naiisip ko. Kagabe sa bus habang pauwi, naluluha luha na naman ako. HAHA. Punyeta kasi yan.

Nagpost ka sa on my day mo ng free travel incentive dahil sa usana mo, minessage kita kung meron bang panewyork niyan. Actually sinabi ko yun para lang may mapag-usapan if ever. Naaalala mo pa kaya yun? Yung planong dinner sa New York? Haha. Baka hindi na, kasi ang reply mo lang sakin, “wala e haha” so nireplyan na lang kita ng “okay po.”

Gusto kong intindihin pero parang alam ko na rin naman yung sagot. Wala naman na tayo eh. Bakit pa ko gumaganito? HAHA. Badtrip diba. Feeling ko nga baka dahil may bago kana, although tinanong naman kita, sabi mo wala naman. Pero sana kung meron man, malaman ko na lang din, para tangina magtigil na ko. Punyetang feelings ‘to.

Hanggang ngayon wala pa ring araw na hindi kita naiisip. Lagi ko na lang napapanaginipan ang mga bagay bagay. Pero infairness talaga sayo, never kang naginitiate ng conversation ha. Haha. Iniisip ko tuloy sa birthday ko, tutal malapit na yon, babatiin mo kaya ako? Or kung babatiin mo ko, kakausapin ba kita? May mapag-uusapan ba tayo?

Simula nang pagdesisyunan kong iwan ka, parang lalong naging mahirap. Parang lagi na lang akong nagpapanggap na masaya. Minsan talaga, iniisip ko na lang matulog na lang talaga forever eh. Pero hindi ko naman magawang saktan yung sarili ko para lang matigil na tong punyetang feelings nato.

Nagprapray na lang ako na kunin na lang ako ni Lord agad agad, ipalit na lang ako sa mas nangangailangan ng life. Ayoko na besh. Hindi lang naman dahil sa pag-ibig. Lalo lang sigurong nadagdagan ng pag-ibig ang kagustuhan kong lumisan na lang sa mundo. Hanggang ngayon kase, iniisip ko pa rin kung ano ba talagang purpose ko in life. Pero wala eh. Ang tamad tamad ko pang tao. Wew.

Ayoko na.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s