Pagod na.

Nitong mga nakaraan, medyo nag-uusap pa kami. Haha. Actually hindi ko talaga alam kung okay lang yon, since nirereplyan niya naman ako. Tapos sa kalagitnaan ng pagtambay at pagmumuni-muni ko. Tinanong ko siya.

“Nakakatulong ba na nagpaparamdam pa rin ako? Or hindi?” Tanong ko.

“Natutulong saan?” sagot niya.

“Sa sitwasyon? Sa pagmomove-on?”. Tanong ko ulit.

“Bakit mo ako tutulungan?” Sagot niya sa tanong ko.

Uhm, hindi ko na alam kung anong isasagot dito. Haha.

Sabi ko na lang.. “May nagsabi kasi saking na dapat daw hindi na tayo nag-uusap. Na dapat hindi na kita kinakausap. Kasi baka raw magkaasahan ulit, and magkasakitan and shit.”

Guess what kung anong reply niya? “Ewan ko.”

HAHAHAHA! Pero yung sumunod niyang reply yung tangina eh.

“Basta malinaw lang sakin na mas higit ang will mo to let go than to hold on.” Sabi niya.

Ay nag-eenglish na si Koya. Haha! Pero nung nabasa ko yan. Uhm, gusto kong sapakin yung nasa harapan ko. As in. Tangina eh no. Pero may point naman siya. Kasi nga bumitaw ako. Bumitaw ako kasi wala namang patutunguhan. Kasi hindi ko naman kaya tanggapin ang paniniwala niya. Kasi hindi niya rin naman kaya tanggapin ang pinapaniwalaan ko. So, mas okay ngang bumitaw na lang diba? Kasi ano pa bang silbi ng paghold-on kung wala naman din palang kasiguraduhan kung may pupuntahan ang giyera o wala?

Pero hindi pa rin tapos ang usapan. Haha.

Ni-confirm ko kung yun talaga ang tingin niya. Na mas higit yung pag bitaw kaysa sa pagkapit. Sabi niya, oo raw. So, okay. Hindi na ko mageexplain, kung yun talaga ang pagkakainterpret niya.

“Sige. Last na ‘to, pasensiya na.” Sabi ko.

“Pagod na ako.” Reply niya.

Sabi ko, “Sorry.”

“Walang magagawa yang sorry mo. Kung pwede lang akong mag-open sayo. Ang sama sama ng loob ko.” Sabi niya.

Okay. Tangina. Eh di walang magagawa ang sorry. Haha! At sino bang nagsabi sayo na hindi pwedeng mag-open sakin? Na hindi pwedeng mag-usap tayo kung may mga shit ka sakin? Pinapakwento ko siya, pinapa-isa-isa ko kung ano yang MGA sama ng loob niya sakin.

“Hindi mo lang din talaga ako ganun kamahal. Yun lang din siguro yun.” Sabi niya.

So yan na raw lahat ng sama ng loob niya. Wala na raw kasi siyang maisip since pagod na nga siya. So, okay. FINE. Saka na lang daw niya sasabihin kung maisip niya pa. Haha. OKAY PO.

Hindi na ako nakipag-argumento pa. Kasi nga, wala na rin naman talagang sense. Haha. Tangina kasi, message pa ko ng message.

Pero nag-message pa ulit ako. Haha. Kumbaga sa pelikula, credits part na.

“Pasensiya na sa lahat lahat. Alam ko hindi sapat yun para mabawi lahat ng mga ginawa ko sayo. Sa lahat ng pagkukulang ko, sa mga hindi nagawa, sa mga hindi nasabing maganda, sa lagi kong pagbitaw. Sorry.

Hindi na kita guguluhin pa, gaya nga nang sabi mo, pagod ka na. Kaya sorry kung hindi mo pa rin napapahinga yang puso mo sa pakikipag-usap ko pa rin at paghingi ng sorry sayo. Pero sorry talaga. Kahit na walang magagawa yung sorry ko, sorry pa rin. Hihintayin ko na lang dumating yung araw na maging okay na, sana.

Last na ‘to. Hindi na kita guguluhin, promise. Mag-iingat ka palagi. Minamahal kita, palagi. ” Sabi ko.

At hindi na siya nagreply. At hindi na rin ako mag-aabang pa ng reply. Tama na yun. Tama na rin ‘tong blog na ‘to. Haha! Huling post ko na siguro ‘to. Move on move on na rin pag may time.

PADAYON!

 

Advertisements

2 thoughts on “Pagod na.”

  1. I feel you po. Bakit ang hirap. Ang hirap hirap sa tuwing lilipas ang araw eh hindi mo sya maalis sa isip mo at ang malala pa hindi ka na nya nakakausap. Tang ina miss na miss ko na sya

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s