Nagmessage ako sayo ng alas singko ng umaga kase naalimpungatan ako. At tangina hindi ko na naman nagegets kung ano na namang ganao ko sa buhay. Kaya ewan ko, feeling ko kasi ikaw lang makakaintindi since lagi naman akong ganito sayo. So… nimessage kita. 

“Nandito na naman ako sa puntong gustong kong magshutdown. 😑 alam mo yung feeling ayaw mong makipag-usap sa kahit na kanino? Yung gusto mo lang magkulong sa kwarto nang walang gagambala sayo? Yung magigising ka na lang in the middle of the night tapos maiiyak ka na lang bigla? Hahaha. Nababaliw na naman yata ako. Sorry. Sorry. Wala akong ibang mapagsabihan. Sorry. Kailangan ko lang mg may makabasa nito, di mo kailangan magreply. Sorry sa abala.”

After niyan natulog ulit ako. Oo. Sinabi ko na di mo kailangan magreply kaya dapat hindi ako naiinis ngayin dahil hindi ka nagreply. Hahaha. Kingina. Alam mo yung tangina gusto ko talagang mag-inom kagabe kase ewan ko pero lahat sila detox daw. Pucha. Di ba pwedeng samahan na lang nila ako mag-inom? Ganern? 

Anyway, buti na lang sa panaginip ko, nagreply ka. Shet. Bat ba ako nagising agad? Gusto kitang imessage ulit. Haha. Pero wag na lang. Katulad ka lang din nila. Magsama sama kayo. Huhu.

Advertisements

Uhm, simula ng reply mo sa birthday message ko. Parang tinatanggap ko na lang sa sarili ko na baka nga wala ka na talagang pake saken? Hahahaha. Recently nasprain ako sa Baguio, pinost ko yun para makita mo baka kase magmessage ka or mag-alala ka. Pero wala eh. Hahahahaha. So okay. 

Yun pala yung mas masakit dun beh. Yung mawalan ka na ng pake saken. Hahahaha. Tapos nagpost ka sa messenger ng drawing mo. Huhu. Ang ganda. Namiss ko yung mga ganun mo. Minessage kita. Sabi mo thankyou. So okay. Hahahahaha. 

Hanggang dun na nga lang yata talaga. Hahahaha. Ngayon pa lang ako nagsstart tanggapin na wala ka na talagang pake. So okay. Hahahahaha. 

Grabe. Ang dami dami ko na sanang kwento sayo ngayon. Huhuhu. Pero may mas gusto talaga kong ikwento eh, na hindi ko pa nakwekwento sa kahit nakanino. Hayst. Hindi ko siya makwento sa mga kaibigan. At gusto ko lang siyang ikwento sana sayo. Kaya lang wala eh. Huhu. 

Lamoyun. Malungkot pa rin. Kingina. 

Sabi ko sa sarili ko, pagkatapos ng reply mong thang you sabirthday message ko sayo, titigilan na kita eh. Ito namang si beck, nagsend pa ng picture niyo ngayon. Huhu. Parang gusto na naman kitang kausapin. Leche. 

4days na naman ulit akong straight nagiinom. Hahahahahaha. Tengene. Enebe. 

Miss pa rin kita.

heypi bertdey!

So birthday mo ngayon ano. Haha. Tapos nagcheck ako ng mga ganap sa On This Day ko. 2015 lang ako may bati sayo sa social media. Hahahahahaha. Naalala mo ba nung 2014-ish nung nagstart na ko magwork, tapos sobrang hirap nung mga time na yun na nakakabadtrip ka tapos nagbreak yata tayo non? Tapos iniisip ko kung babalik ako sayo. Pero bumalik naman ako. Tapos sabi ko sa sarili ko, bibigyan ko ng chance yung sarili ko na mas mahalin ka nung mga panahon na yon. At totoo yun, mas minahal kita non. Naalala ko, nabanggit mo nga yun na nararamdaman mo ngang mas minamahal kita non. Tapos 2015 birthday mo, nagpost ako. Hahahaha. Hindi naman kasi talaga ako mapost emerut. Pero wala lang. Gusto ko lang ishare. 

Tapos binati kita kagabe. Actually, dapat 12am ko isesend yung chat ko. Kaya lang nakatulog na ko pero nakaready na message ko. Hahahaha. Kaya nung nagising ako jung 2am, sinend ko na. Saktong message lang naman. Tapos paggising ko ang reply mo is Thank You lang. Hahahahahhhahaaha. Okay lang. Gets ko. Baka hindi lang din yun yung inaasahan kom hahaha. Tangina. 

Tapos pagbalik ko sa panaginip ko, napanaginipan ko na nagreply ka sa message ko na parang tayo ulit. Huhu. Di ko na maalala huhu. Pero basta ang sweet na nung messages eh. Tapos ayoko na magising kasi nakakausap na kita nun eh. Kaya lang ginising na ko ng Alarm. Huhu. 

Miss na miss na kita. Sana masaya ka ngayon. Hindi ko na rereplyan yung Thank You reply mo sakin. Parang gets ko na yon. Baka nga nakamove on ka na. Haha. Baka nga okay ka na. Di na kita guguluhin. Huhuhuhuhu. 

Anag hirap pala talaga pag mag mga bagay ka na gustong pagkwentuhan mg mga confidential no. Tapos wala kang mapagsabihan. Hahahaha. Hindi ko rin kasi alam kung kaya kong ikwento sa mga kaibigan. Masyado talaga siyang mabigat para sakin. Hayst. 

Gusto ko sana ikaw makausap pero alam ko namang di mo rin naman ako papansinin. Kaya dito na lang beh. At miss na naman kita. Lalo na sa mga panahong ganito. Alam mo yung kahit presence mo lang sana, sapat na. Kaya lang. Wala eh. Tanga mo kasi Maix eh. 

Kailangan ko talagang pigilan ang sarili kong imessage ka eh. Alam ko naman na okay ka na. Kahit na gustong gusto kong sabihin sayo at magsumbong sayo na pagkatapos ng iwan kita, never na ko naging okay. Naiinis na rin ako sa sarili ko dahil grabe na ako magwalwal. At nakakainis na wala nang nagpapaalala na dahan dahan lang dapat na hindi dapat maglasheng. Nakakamiss din pala yon. Huhuhu. 

Mahal pa rin kita. 

PAKENING SHIT!!!!!

Dito ko ‘to ipopost kasi kailangan ko talaga ‘tong ishare. At medyo related din ‘to sayo. Somehow. Haha.

So ganito kase, hindi ko naman inaasahan na may magkakagusto sakin from Rehab Fam. At hindi ko rin inaasahan na basta. Medyo confidential din. Actually, hindi talaga siya mismo yung nagsabi sakin. Ang nagsabi lang sakin is yung mga nakakaalam nga na may gusto siya sakin. At sabi nitong ni Close Friend 1, medyo naiipit na raw siya kasi kinukulit siya ni may gusto kung itutuloy pa bang ipursue ako or hindi na. Alam na rin naman kasi ni Close Friend 1 na wala talagang chance besh. Kahit anong gawin natin, walang chance. At eto na nga.

Hindi ko alam kung paano sisimulan. Kung sisimulan ko bang paaminin muna siya na may gusto siya sakin. Tapos bigla kong sasabihin na tama na? Hahaha. Tangina. Eto na naman tayo sa pagbibigay pasakit sa mga tao eh. YAN TALAGA YUNG PINAKAMAHIRAP IN MY WHOLE LIFE. ANG MAGDESISYON NA TUMIGIL NA.

Beh. Alam mo bang ilang years kong pinag-isipan nung iniwan kita? Nung sinabi kong tama na? Nung pinili kong matapos na yung sa atin? Alam mo ba kung gaano kahirap yon? Malamang, hindi. Never ka naman nang-iwan eh.

Pero tangina talaga. AYOKO TALAGA NG GANITONG FEELING BEH. Hindi ko na alam. Bakit kasi ngayon, parang kasalanan ko? Bakit parang kasalanan ko pa? Hahahaha. Bakit ako nawiwindang? EH KASI AYOKONG MAKAPANAKIT PA ULIT BEH. Ayoko nang ulitin yung ganon. Ayoko nang dumaan ulit sa proseso ng pagrereject. AYOKO NA. Hindi ko alam kung paano. Hindi ko alam.

Tapos kagabi, shinare ko sa mga kainuman ko, well, tatlo lang naman kasi kami. Pero hindi naman ako nanghihingi ng advice or kahit na ano. Kailangan ko lang talaga ng mapagkwekwentuhan, kasi hindi ko alam kung anong mangyayari kung hindi pa ako magkwento. At nung pauwi na ako, sa Uber. Nagsink-in na naman sakin lahat. Kung paano kita sinaktan. Kung paano kita tinalikuran at kung bakit kailangan ko na naman gawin ang ganitong bagay. Tangina beh. Umiiyak ako sa biyahe hanggang makauwi ng bahay. Kingina talaga. Buti na lang lasing ako kaya nakatulog ako agad. Pero tangina talaga. Hindi ko alam kung bakit kailangan ko talaga ulit dumaan sa ganito.

AYOKO NG GANITO. AYOKO PLEASE.

Ang hirap kasi na alam ko talaga na pag nireject ko tong tao na to, medyo mag-iiba na eh. Malamang, kailangan niya ring makamove-on. At feeling ko talaga kahit hindi natin sadyain, makakaapekto talaga ito sa pagkakaibigan. At yun ang ayoko mangyari sana. Kasi tropa kami eh. Tropa beh. Parang tayo non. Anyare ngayon diba. Hahahahaha. Ayokong maging strangers kami. Ayokong mawala yung mga memories na tropa. Lammoyun. EWAN KO NA TALAGA. PUTA.