So dahil pista ng pelikulang pilipino. May mga oras na wala akong kasama or kahit may kasama manuod, naaalala kita. Pucha. Haha. Dahil ikaw talaga ang lagi kong kasama manuod ng films. Kahit anong films. At namimiss ko yun. Namimiss kitang kasama sa sinehan. At dahil namimiss kita, tinext kita na nakakamiss yung kasama ka manuod. Tapos ewan ko kung nagpalit ka ng number or whatever. Pero hindi ka nagreply. Pero feeling ko mas okay yon. Haha. Keri lang. Lilipas din to. 

seenzoned!

Hahahahahahaha! And pak! Seenzoned na naman ako ni Koya. Hahahahaha! Pero sino ba naman ako para kumuda pa diba? Haha. Tangina kasi eh. Gusto ko nang isumbat yung sinabi mo sakin. Na nandiyan ka pa rin pag kailangan kita? Ulul! Wew. 

Sorry. Alam ko wala akong karapatan. Pero naiinis ako kasi mas mahal kita kaysa sa mahal mo ako. Tangina ka. 

So minessage na naman kita. Sorry kase mag-isa lang ako kagabe sa kwarto. At sinabi ko sayo na nakakamiss na ang may kakwentuhan sa life. Tapos biglang nagflashback lahat ng memories. Lahat ng ganap sa buhay ko na kasama ka. At nagbackread ako sa friendship natin sa Facebook. Haha! Tapos narealize ko, bat parang ako lang yata yung nagshashare sayo ng mundo ko? Haha. I mean, like sa movies. Indie movies. Blablabla. Pero sabi mo naman kasi, gusto mo din naman ng nga ganun. Hahaha. Wala lang. Iniisip ko lang kagabe kung pano ba yung mundo mo? Parang wala lang kasing picture na nasa mundo mo ako. Hahaha. Labo. 

Anyway, sobrang namimiss lang kita kagabi. Hanggang sa makatulog na lang ako after umiyak. Nyaks. Tapos ayun, napanaginipan kita. At ang saya saya ng panaginip ko. Huhu. May scene pa dun na magkatabi lang tayo sa kama, tulog lang. Tangina. Hanggang panaginip na lang yata besh. Hahahahhaa. 

Gusto kitang kausapin ngayon. Wala akong ibang mapagsabihan ng kung anu.ang lecheng nararamdaman ko. Pero tuwing bubuksan ko yung chat natin, nandun yung last message. 

M: Mith you.

A: Choice mo to diba?

M: Sorry. 

Parang after nung sinabi mo yang choice ko to. Tangina. Ang sakit pa rin pala no. Gusto kong idefend yung sarili ko na. Pucha. Hindi ko naman gusto ko yung choice ko, I mean. Wala naman kasi akong ibang choice. Hindi ko naman kasi talaga kayang magconvert. At bakit parang ako talaga yung may kasalanan no? Sana marealize mo din na pakshet ka. 

Anyway. Hindi lang naman ikaw ang problema ko ngayon. Gusto ko lang sabihin na, sana pwede pa kitang kausapin. Kasi alam kong ikaw lang yung makikinig sa mga ganito kong rants. Sa mga rants na wala namang sense. Na tanginang napapagod na kong mabuhay. Na wala na kong ibang mahanap na rason para lumaban sa buhay. Nakakapagod lang yung cycle of life. Ayoko na. Kung kaya ko lang tapusin tong lecheng paghinga ko, ginawa ko na. Pero hanggang imagination lang talaga lahat yon. Hindi ko lang talaga kaya. Hayst. 

Kailangan sana kita ngayon. 

Maligayang? Kaarawan.

So, nung araw ng birthday ko, madaming bumabati. Pero sayo lang talaga yung hinihintay ko. As in sobrang takang taka ako kasi matatapos na ang araw pero hindi ka pa rin bumabati. Bakit? 

Ay puta. Kasama ka pala sa mga magsusuprise birthday greet sa akin. OKAY. So minessage kita, at nagthank you ako sayo. Okay naman. Sabi mo hindi mo na ko tinext or message kasi may video greeting naman. Haha. Leche ka. Hmmm okay. Pwede na rin. Pero ang cold na rin naman ng mga reply mo sa akin. May karapatan ba akong magreklamo? HAHA. Kingina. 

Well, may history ka naman kasi na mas bet mong public emerut kaysa sa tayong dalawa lang. Magkaiba kasi tayo eh. Sakin kasi wala akong pake kung anong isipin ng iba or kung anong maperceive nila basta sating dalawa nagkakaintindihan tayo. Kaya lang iba ka kasi talaga. Parang ang perception ko sa video mo is para lang ipakita sa iba na mahal mo pa rin ako? Bullshit! Eh bakit nung nagkausap tayo, parang hindi naman? Feeling ko napilitan ka lang sa vid. Feeling ko galit ka. Feeling ko hindi ka na talaga katulad ng dati. Alam mo yun? Pero anong magagawa ko? Eh ako yung nang-iwan eh. Puta. 

Tapos, alam ko, nararamdaman ko na sa mga friends natin, ikaw yung mas may mahal sa kin kaysa sa mahal kita. Pero mas alam ko sa sarili kong mas mahal kita kaysa sa mahal mo ako. Tingnan mo ngayon. Ahahahaha. PUCHA. NEVER KANG NAGMESSAGE NA IKAW ANG NAGINITIATE. Hayst. Nakakabadtrip yung sitwasyon. Nakakabadtrip na nakakapagod. 

Gustong gusto pa kitang mahalin. Pero parang ayaw mo na yata. Pero sabagay naman kasi. Pak religion nga diba. Tangina kasi yan! 

Miss na miss na kita kung alam mo lang. 

Woaaaah..

Eto na yata tayo sa puntong parang walang pinagsamahan. HAHAHA. Siguro kase hindi ko pa matanggap? Na ganito. Na parang wala na lang ako sayo. Tangina besh. Bat kasi. Pota. Ibang iba ka na sakin. As in. Pero hindi naman kita dapat sisihin kasi ako naman may kasalanan. Ako naman kasi yung dapat mag-adjust. Pero wala eh. Haha.

Parang ngayon ko pa lang narerealize na dapat ko nang tanggapin? Na hindi na nga talaga tayo pwedeng maging magkaibigan? Or wala na nga talagang sigurong chance na maging magkaibigan pa gaya ng naiisip ko. Kagabe sa bus habang pauwi, naluluha luha na naman ako. HAHA. Punyeta kasi yan.

Nagpost ka sa on my day mo ng free travel incentive dahil sa usana mo, minessage kita kung meron bang panewyork niyan. Actually sinabi ko yun para lang may mapag-usapan if ever. Naaalala mo pa kaya yun? Yung planong dinner sa New York? Haha. Baka hindi na, kasi ang reply mo lang sakin, “wala e haha” so nireplyan na lang kita ng “okay po.”

Gusto kong intindihin pero parang alam ko na rin naman yung sagot. Wala naman na tayo eh. Bakit pa ko gumaganito? HAHA. Badtrip diba. Feeling ko nga baka dahil may bago kana, although tinanong naman kita, sabi mo wala naman. Pero sana kung meron man, malaman ko na lang din, para tangina magtigil na ko. Punyetang feelings ‘to.

Hanggang ngayon wala pa ring araw na hindi kita naiisip. Lagi ko na lang napapanaginipan ang mga bagay bagay. Pero infairness talaga sayo, never kang naginitiate ng conversation ha. Haha. Iniisip ko tuloy sa birthday ko, tutal malapit na yon, babatiin mo kaya ako? Or kung babatiin mo ko, kakausapin ba kita? May mapag-uusapan ba tayo?

Simula nang pagdesisyunan kong iwan ka, parang lalong naging mahirap. Parang lagi na lang akong nagpapanggap na masaya. Minsan talaga, iniisip ko na lang matulog na lang talaga forever eh. Pero hindi ko naman magawang saktan yung sarili ko para lang matigil na tong punyetang feelings nato.

Nagprapray na lang ako na kunin na lang ako ni Lord agad agad, ipalit na lang ako sa mas nangangailangan ng life. Ayoko na besh. Hindi lang naman dahil sa pag-ibig. Lalo lang sigurong nadagdagan ng pag-ibig ang kagustuhan kong lumisan na lang sa mundo. Hanggang ngayon kase, iniisip ko pa rin kung ano ba talagang purpose ko in life. Pero wala eh. Ang tamad tamad ko pang tao. Wew.

Ayoko na.

Naniniwala na ako..

Naniniwala na ako na hindi na pala talaga sigurong pwedeng maging magkaibigan ang mga taong may matagal na pinagsamahan. Well, based on mga nangyayari ngayon. Haha. Iba na besh. Parang hindi na nga kaibigan yung turing mo sakin. Ewan ko lang. Or baka dahil natiyetiyempuhan lang siguro na busy ka kapag nangangamusta ako. Yung dating kamustahan na umaabot hanggang madaling araw, ngayon, isang tanong isang sagot na lang. Haha.

Eh ano nga bang magagawa natin. Iniwan ko eh. Wew.

Pero siguro nakakamiss lang din. Tapos, iniisip ko kung maghohold pa rin ako sa huling message mo sakin. Na parang walang magbabago, I mean, friends pa rin naman, ganern. Pero sino ba naman ako para magdemand pang maging parte ng buhay mo diba. Boom!

Sakit naman ng linyang yon. HAHAHA! Tama na muna yun.